Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

unfinished

                    (//photo from http://www.worldwaronecolorphotos.com & edited with Picasa 3 & GIMP 2//)
    
    Δε συναντάς συχνά πολυκατοικίες σε μια τέτοια συνοικία, ειδικά σε αυτό το σημείο της πόλης.. Εδώ καλά καλά δε βρίσκεις κάποιο ανοιχτό από αυτά τα 24ωρα που μπορείς να αγοράσεις μισή μπαγκέτα στην τιμή των 3, με τον παρακμιακό ήχο που κάνει η σιδερόπορτα καθώς κλείνει πίσω σου. 
   "Τι στο διάολο, ούτε ψυχή", αναρωτήθηκε σκεπτόμενος γιατί επικαλείται ψυχές και δαίμονες τέτοια ώρα. Στην πραγματικότητα, περισσότερο τον απασχολούσε το πώς βρέθηκε εκεί παρά το πώς θα έφευγε.. 

   Έσβησε τη μηχανή της σακαράκας του, ένα παλιό Lancia που κάποτε , κάπως είχε βρει σε τιμή ευκαιρίας σε μια μάντρα στην άλλη άκρη της πόλης. Έστριψε ένα τσιγάρο και κάθισε να κοιτάζει το σαράβαλο. Σκέφτηκε πόσο σκουριασμένη και αδύναμη ήταν και η δικιά του η ψυχή, οι δικές του σκέψεις και τον κυρίευσε μια γλυκόπικρη νοσταλγία..
   Πόσες βδομάδες, μήνες, ίσως και χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που μίλησε με κάποιον κοιτάζοντάς τον στα μάτια..
   Ένας αναστεναγμός βγήκε από τα επίσης σκουριασμένα πνευμόνια του.. Τυλίχτηκε γύρω από το δανεικό σακάκι που φορούσε. Έκανε κρύο για την εποχή και εκείνο το βράδυ φυσούσε παγωμένος αέρας. Άρχισε να βηματίζει σε έναν άγνωστο για αυτόν λασπωμένο δρόμο.. Στη γωνία έστριψε αριστερά, μετά πάλι δεξιά.. δεν είχε την παραμικρή ιδέα που πήγαινε αλλά δεν τον ένοιαζε και πολύ.. μήπως είχε σημασία πια. Είχε μπουχτίσει να αναλώνεται καθημερινά σε αδιέξοδα και ψυχοφθόρα δίπολα ακατανόητης κοινωνικοποίησης, έτσι έλεγε στον εαυτό του και μπερδευόταν περισσότερο. 


                       (//photo from http://www.lassehoile.com & edited with Picasa 3)
    
    Από τη μία τον κούραζε η δουλειά του.. Από την άλλη βαθιά μέσα του ήξερε πως τα 'χε κάνει σκατά με αυτά που αγαπούσε και νοιαζόταν πιο πολύ.. 
   "Ο,τι δηλαδή?Τι έπρεπε να..", δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη του όταν το είδε. Δεκαπέντε όροφοι περίπου και μια τεράστια σπασμένη είσοδος στάνταρ μισό αιώνα πριν, σίγουρα δεν περνούσε απαρατήρητη αυτή η μισογκρεμισμένη πολυκατοικία. Κι όμως δεν ήταν αυτό που του τράβηξε την προσοχή. Σίγουρα όχι. 
Το φως που αναβόσβηνε περιοδικά κάπου στο 3ο όροφο και ο ήχος ενός τεθλασμένου σαξόφωνου-έτσι νόμισε πως άκουσε δηλαδή- αυτά ήταν που του κίνησαν την περιέργεια.
  
   Δεν έχασε καιρό, το μυαλό του ήταν ήδη εκεί, το σώμα του χτυπούσε στις μεσοτοιχίες που κρέμονταν έτοιμες να καταρρεύσουν και να τον πάρουν μαζί τους και τα πόδια του
δρασκέλιζαν χωμάτινες σκάλες που υποχωρούσαν σε κάθε του βήμα. Η μουσική γινόταν όλο και πιο έντονη, όλο και πιο παρανοϊκή. Μια ανεξήγητη έμμονη ιδέα, κάτι παραπάνω από περιέργεια, τον τραβούσε προς εκείνο το δωμάτιο. Κάποια στιγμή έφτασε και αντίκρυσε μια μισάνοιχτη πόρτα και από μέσα φως και ήχοι που σιγοέσβηναν. Κοντοστάθηκε. Τελικά μπήκε.

  Ένα έντονο τρίξιμο// μια κραυγή απόγνωσης// διάσπαρτα αναφιλητά// το φως έσβησε// η μουσική σταμάτησε// οι σκάλες τελείωσαν// οι τοίχοι δεν άντεξαν και το σκοτάδι μετακινήθηκε για λίγο στο σημείο εκείνο που όλα κατέρρεαν.. 


  Έκτοτε το ίδιο όνειρο..

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

#δώδεκα

(//photo from keepshellyinathens.blogspot.com //)

Γύρισε μετά από 12 χρόνια 12 μήνες 12 μέρες 12 ώρες 12 λεπτά και 12 δεύτερα..
Το μόνο που κρατούσε ήταν εκείνη η παλιά αχιβάδα που είχε ξεβράσει η παλίρροια εκείνο το τυχαίο βράδυ σε εκείνη την τυχαία ακρογιαλιά.
Την κοιτούσε και τον κοιτούσε.. Έμοιαζαν τόσο δεμένοι μαζί. Έμοιαζαν ευτυχισμένοι. Έμοιαζαν.
Ίσως και να μην πήγε χαμένος τόσος καιρός τώρα που την είχε ξαναβρεί.. 
τώρα που τον είχε ξαναβρεί..
Ίσως στην πραγματικότητα να μην είχε φύγει ποτέ να αναζητήσει,
ίσως να μην είχε γυρίσει και ποτέ.
Κάποιοι είπαν πως δεν τον είχαν ξαναδεί τόσο χαρούμενο. κάποιοι δεν έδωσαν σημασία.
Κάποιοι βρήκαν ένα τυχαίο πρωινό σε μια τυχαία ακρογιαλιά έναν αγνώριστο γέρο ξεβρασμένο από την παλίρροια
και γύρω του διάσπαρτες αχιβάδες.






                                       // floating away isn't rough but it's not enough..

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Μέσα εκεί έξω..


(//photo from keepshellyinathens.blogspot.com //)


# Κάποια στιγμή χάραξε.. έξω, στο μυαλό του, στην ψυχή του.. δεν είχε μείνει τίποτα, ο ήλιος συνέχισε να πέφτει, το χιόνι συνέχισε να καίει, η βαρύτητα συνέχιζε να τον αγνοεί... Δεν είχε πια μάτια να ακούσει, δεν άκουγε πια τα σύννεφα να απομακρύνονται// 
 εκεί μέσα στην παγωμένη λάβα του αόρατου κελιού του 
μετατοπιζόταν για αιώνες καθηλωμένος, σκεπτόμενος τη στιγμή που θα ανοίξει τα κλαδιά του μυαλού του να αφουγκραστεί
το μένος της αμείλικτης νηνεμίας που τον κυρίευε//




Κάποια στιγμή χάραξε.. Χάραξε το δρόμο που δεν κατάφερε να περπατήσει ολόκληρο, έναν δρόμο αποκλεισμένο από χιόνια που δεν είδε ποτέ του, 
από δέντρα που δεν θα σκαρφάλωνε ποτέ, 
από σκέψεις που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει//
είχε χαθεί σ ένα όνειρο που σχεδίασε για τον εαυτό του, περιμένοντας να νυχτώσει τουλάχιστον μέσα του, στο μυαλό του, στην ψυχή του..
Κάποια στιγμή..

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

|κενό|


# ανάποδες πόρτες, ξεχασμένοι λαβύρινθοι..
 // αόριστος κόσμος// φτασμένοι χαρακτήρες ιαπωνικών anime που κρέμονται από τα χείλη της ίδιας τους της ατάκας προτού το φινάλε..
//πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάει με μισό μάτι πίσω αφού μπροστά είναι "έτσι" και στάσιμο και βαριέσαι, βαριέσαι// όχι δε βαριέσαι γιατί φοβάσαι το πίσω
και σκέφτεσαι πόσο μελαγχόλησα/μελαγχόλησες/μελαγχόλησε γιατί κατά βάθος αύριο θα ξυπνήσει/ξυπνήσεις/ξυπνήσω με την ενοχή του χτες ++=++ καινούριες (;) σκέψεις, χάος γενικά ενώ αναζητάς χάος σιωπής..
// αλλά και πάλι θα νυχτώσει και θα κλείσεις το μεγάλο φως,θα ανάψεις  ένα μικρότερο, ίσως αυτό της τάδε ψυχής που βλέπει το κενό παθολογικά όμορφο και σαδιστικά μακρόσυρτο να απλώνεται στο κεφάλι μου/σου/του
  # ξεχασμένες πόρτες, ανάποδοι λαβύρινθοι..
.. κενό.



Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

αναμονή...

..τις μέρες που έχασες μετρώντας μέρες που έχασες// παραπατώντας απο μεγάλες   σιωπές σε νύχτες ενοχής//
 αρχίζεις να χάνεις το μέτρημα// ξυπνάς χωρίς σκεπάσματα σε μπλε διαδρόμους// διαδρόμους που θυμάσαι από τότε
που μέτραγες μέρες να χάνονται// με μικρά βήματα προς τα πίσω// ξαναξυπνάς και κάνεις μικρά βήματα μπροστά//
μπροστά σε ό,τι είχες ξεχάσει πως θυμόσουν// αφού ακόμα παραπατάς σταθερά // σε μέρες που θα χάσεις το μέτρημα.. 



Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

randomnessss

Αν ποτέ μπεις στον πειρασμό να δοκιμάσεις λίγη από τη ναρκωτική μαγεία των Röyksopp, ίσως σε κάποια γωνιά του κόσμου αυτού, τη στιγμή που δύει ο ήλιος, ίσως μπορέσεις κι εσύ να αντικρίσεις αστέρια που λάμπουν και χάνονται με περίεργους και μυστικούς συνδυασμούς χρωμάτων.. Ίσως και όχι..












Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Moon Kil(led) Sun..με χτύπημα κάτω απ' τη μέση

 Είσαι fan του Jose Gonzales? Τότε σίγουρα έχεις σταμπάρει την 40-άρα Sony Bravia για να δεις με την ησυχία σου το αφιέρωμα στον μεγάλο Νοτιο-Κορεάτη boxer Moon Sung-Kil...

  Χμμ.. ναι.. ε?? Τελοσπάντων ποσώς μας ενδιαφέρει το γιατί ο Mark Kozelek ( πρώην frontman των Red House Painters > για την κομματάρα που ακούει στο όνομα Katy Song πατάμε εδώ ) ονόμασε τη μετέπειτα μπάντα του, Sun Kil Moon, από τον παραπάνω κύριο πυγμάχο μας.



 Αυτό που μετράει είναι πως βγάζει και εκεί cdάρες όπως το ντεμπούτο, Ghosts of the Great Highway το 2003, ( και σε αυτό θα βρείτε κάτι αναφορές σε boxers...anyway..), αλλά και το ολοκαίνουριο Admiral Fell Promises, το οποίο θα συντροφεύει πολλές νύχτες - χωρίς box.. "Exceptional acoustic work over haunting melodies.." διαβάζω για το album, ο Μαρκ, η κιθάρα του και τα σώψυχά του σε μια unplugged έκρηξη μουσικής ιδιοφυΐας προσθέτω εγώ.. 




(Και όλα αυτά βλέποντας box??... :O )